เมื่อคืนเปิดเข้าไปดูอัลบั้มภาพของสมาชิกท่านนึงในเว็บ pixpros.net เป็นอัลบั้มภาพถ่ายที่วังเวียง เมืองท่องเที่ยวหนึ่งการตอนเหนือของลาวอยู่ระหว่างเวียงจันทร์และหลวงพระบาง เป็นเมืองที่มีวิวทิวทัศน์ที่สวยงามด้วยลักษณะของเมืองที่มีฉากหลังเป็นภูเขา และมีแม่น้ำซางพาดผ่าน ทำให้ริมตลิ่งทั้งสองฝั่งถูกจับจองไปด้วยรีสอร์ตต่าง ๆ ที่ต้องการสร้างความประทับใจให้กับแขกชาวต่างชาติผู้มาเยือน
ผมใช้เวลาเดินทางประมาณ 4 ชั่วโมง โดยรถตู้ จากที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะเดินทางโดยรถเมล์ร้อน ที่มีออกทุก ๆ สามชั่วโมง ผมลืมถามราคา แค่ประมาณราคาไว้ว่าน่าจะประมาณ 30000 กีบ ทันทีที่แบกเป้ก้าวผ่านสถานีขนส่ง ก็จะมีเอเยนต์จากบรรดารถรับจ้างต่างๆมาเรียกลูกค้า วันนั้นมีผู้ชายสองสามคนมาถามว่าผมจะไปไหน ผมก็ตอบปัดไปว่า จะไหวังเวียงไปขึ้นรถเมล์ร้อน เค้าเสนอราคามาที่ 80000 กีบ ผมบอกปัดทันที แล้วก็เดินไปเรื่อย เค้าก็พยายามที่จะต่อราคาลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเหลือ 45000 กีบ ผมเริ่มสนใจและหารเป็นเงินบาทในหัว ตกลงประมาณ 180 บาท และต่างจากรถร้อนเพียง 20 บาท ผมตกลง เค้านำผมออกจากสถานีขนส่ง เดินเรียบไปตามถนน ระหว่างทางเค้ากำชับกับผมว่า อย่าบอกเรื่องราคาที่ผมได้รับ เพราะส่วนใหญ่เขาจะขายได้ที่ 60000 กีบ
รถออกเวลาประมาณบ่ายสอง วิ่งไปตามถนนสายหลักของประเทศ ถนนหมายเลข 13 ผมหลับไปซักพัก ตื่นมาก็พบว่ารถกำลังแล่นไปตามถนนลูกรัง ผ่านหมู่บ้านต่างๆ ที่ตัั้งเรียงอยู่ตามริมถนน ถนนสายหลักมีรถไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นรถโดยสารขนาดต่างๆ ทั้งรถเมล์ รถทัวร์ รถตู้ สองแถว และรถส่วนตัวของนักท่องเที่ยว ประมาณสี่โมงเย็น รถวิ่งผ่านเมืองที่ตั้งติดริมน้ำ แสงยามเย็นให้บรรยากาศที่สวยงามมาก มีชาวเมืองดำเนินชีวิตตามวิถีของเขาตามปกติ เด็กๆวิ่งเล่นกันตามริมทาง ชาวบ้านหลายคนกำลังเดินกลับจากท้องทุ่ง
ระหว่างทางคนขับแวะจอดข้างทางที่ร้านขายของป่าร้านหนึ่ง ที่เพิงเล็กเต็มไปด้วยกรงขังสัตว์ต่างๆ ทั้งนกและกระรอกอยู่หลายตัว ผมรู้สึกสงสารกับเหล่าสัตว์ป่าที่ต้องถูกจับมา แต่ทำอะไรไม่ได้มากกว่ายืนดูการดำเนินไปของสังคมปกติ
รถพาเรามาถึงวังเวียงตอนห้าโมงเย็น คนขับรถมาเราไปส่งยังที่พัก บนรถมีคนไทยมาด้วยครอบครัวนึง ผมเริ่มคุยกับเคาเมื่อเข้ามาในตัวเมือง ผมมีข้อมูลที่พักแบกแพคเกอร์ราคาถูกอยู่ คนขับรถพาไปส่งบ่านที่พักคนไทย ซึ่งทางครอบครัวเขาพอใจกับที่พัก ผมออกเดินหาที่พักที่หาข้อมูลมา มันอยู่ห่างออกไปไม่ไกลมาก แต่ว่ามันเต็มแล้ว
ผมเริ่มเดินหาห้องพักอื่นๆสุดท้ายมาได้ห้องพักที่ราคาคืนละ 40000 กีบ เป็นห้องพัดลมและห้องน้ำในตัว ที่พักทุกที่มีบริการฟรีไวไฟให้ใช้งานฟรี ที่พักอยู่ไม่ไกลจากริมน้ำมากนัก และอยู่ติดร้านเช่ามอเตอร์ไซค์ ราคามอเตอร์ไซค์ที่นี่ ตกวันละ 40000 กีบ ผมวางแผนที่จะเช่ารถเที่ยวในวันพรุ่งนี้
หลังจากที่เก็บของเข้าในที่พัก ผมสะพายกล้องเดินสำรวจเมืองในยามที่แสงสุดท้ายเริ่มมาเยือน เก็บบรรยากาศภาพอาทิตย์ตกทีีรินน้ำซอง ก่อนเดินสำรวจภายในตัวเมือง มีร้านขายแซนวิช ซึ่งเป็นขนมปังฝรั่งเศษ ใส่ไส้เนื้อสัตว์ตามแต่เราจะสั่ง ตกราคาเริ่มต้นที่ 10000 กีบ ในเมืองเต็มไปด้วยที่พัก อินเตอร์เนตคาเฟ่ ร้านอาหารและบาร์
หลังจากที่เดินจนเกือบทั่วเมืองแล้ว ผมกลับมาอ่านหนังสือที่ห้อง บางทีการได้อยู่คนเดียวทำให้เรามีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น ผมได้เขียนบันทึกทบทวนเหตุการณ์ที่เจอมา ได้อ่านหนังสือเล่มที่อยากอ่าน
เกือบสี่ทุ่มผมออกมาเดินเพื่อหาร้านนั่งเก็บบรรยากาศอีกรอบ ผมแวะเข้าไปในบาร์ร้านหนึ่งที่มีดนตรีีแปลกกว่าร้านอื่น ผมได้นั่งคุยกับชาวแคนาดาคนนึง เคาเป็นนักท่องเที่ยวเหมือนกัน ที่นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ใครซักคนจะเดินทางมาเที่ยวเพียงลำพัง นักท่องเที่ยวหลายคนมาพบปะ แลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่ได้พบเจอมา เอกลักษณ์ของร้านนี้คือการตีลังกาดื่มเบียร์ผ่านสายยาง แต่ผมไม่ขอลองดีกว่า